*** Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija (1945 - 1991) ***

Za vreme rata, 1943. godine bila je proklamovana revolucionarna promena društvenog i državnog sistema i ukidanje monarhije u korist republike. Josip Broz Tito je postao prvi predsednik obnovljene, sada socijalističke Jugoslavije. Od uglavnom poljoprivredne zemlje, Jugoslavija je transformisana u red srednje razvijenih industrijskih zemalja, stekavši visoku međunarodnu političku reputaciju svojom podrškom procesu dekolonizacije i vodećom ulogom u pokretu nesvrstanih zemalja. Socijalistička Jugoslavija je formirana kao federalna država, koja se sastojala od šest republika: Srbije, Hrvatske, Slovenije, Bosne i Hercegovine, Makedonije i Crne Gore; i sa dve autonomne pokrajine: Vojvodina i Kosovo i Metohija. Ove dve autonomne pokrajine su ujedno i sastavni delovi Republike Srbije. Po ovoj administrativnoj podeli i zbog istorijskih razloga, srpski narod, najbrojniji u Jugoslaviji, živeo je u svih šest republika i obe pokrajine. Tendencija da se poveća moć republika na račun federalne vlasti dobila je na snazi naročito posle usvajanja Ustava iz 1974, koji je ohrabrio narastanje hrvatskog, slovenačkog, muslimanskog i šiptarskog nacionalizma i secesionizma.

*** Raspad SFR Jugoslavije (1991-1995) ***

U periodu 1991 - 1992. godine Slovenija, Hrvatska i Bosna i Hercegovina su se otcepile od Jugoslavije nasilnim putem, dok se Makedonija odvojila na miran način. Rasturanje Jugoslavije je potpomognuto od strane međunarodnih sila koje su priznale pravo na samoizjašnjavanje svim narodima osim Srbima, koji su izrazili raspoloženje da i dalje žive u Jugoslaviji. Secesionističke republike su brzo zadobile priznanje od međunarodne zajednice, očitom zloupotrebom principa o nepovredivosti međunarodno priznatih granica suverenih država i bez zadovoljavanja uslova koje države moraju predhodno ispuniti da bi bile međunarodno priznate. Srbija i Crna Gora su se opredelile za ostanak u zajedničkoj državi, pa je na zajedničkoj sednici Skupštine Jugoslavije, Srbije i Crne Gore 27. aprila 1992. u Beogradu, usvojen Ustav Savezne Republike Jugoslavije, čime je potvrđen kontinuitet njihove zajedničke države od 1. Decembra 1918. kada je Jugoslavija stvorena.

Sve što ste oduvek želeli da znate o čuvenim Srpskim VOJSKOVOÐAMA!!!




Stefan Dušan - Stefan Uroš IV Dušan Nemanjić (oko 1308 - 20. decembar 1355). Srpski kralj 1331-1345. i prvi srpski car 1346-1355. Sin kralja Stefana Deèanskog.

Još kao „mladi kralj“ uspešno se suprostavio četama bosanskog bana Stefana II Kotromanića u Zahumlju (1329.). Komandovao je jednim delom vojske u bici kod Velbužda (1330.), u kojoj se Srbija izborila za prvo mesto na Balkanu. Odnosi izmeðu starog i mladog kralja su se pogoršali januara 1331. godine. Dušanova vlastela je izvršila neku vrstu dinastièkog prevrata. Stefan Deèanski je svrgnut s prestola i zatvoren u gradu Zveèanu, gde je i preminuo. Stefan Dušan se krunisao za kralja svih srpskih i pomorskih zemalja 21. septembra 1331. U tom trenutku nije imao više od 22 godine.

Živojin Mišić - (/19. jul 1855. Struganik - 20. januar 1921. Beograd) je bio srpski vojvoda iz Prvog svetskog rata. Živojin Mišić je učestvovao u svim srpskim ratovima od 1876-1918. Neposredno je komandovao srpskom Prvom armijom u Kolubarskoj bici, a prilikom proboja Solunskog fronta je bio načelnik Vrhovne komande.

Stepa Stepanović (Kumodraž 12. mart 1856. - Čačak 27. april 1929.), srpski vojskovođa i vojvoda.

Od 1874. godine kada je obukao uniformu pitomca Artiljerijske škole, do jeseni 1919. godine, kada se povukao iz aktivne službe, vojvoda Stepa Stepanović je, dakle punih 45 godina, neustrašivo išao ratnim stazama Srpske vojske. Učesnik je srpsko-turskih ratova (1876-1878.), kao pitomac-narednik, kasnije potporučnik. Već tada bio je zapažen kao hrabar i istrajan vojni starešina, koji je u kritičnim momentima ulazio u streljački stroj da ličnim primerom hrabri svoje vojnike, zbog čega je odlikovan Takovskim krstom s mačevima.

Đorđe Petrović Karađorđe, rođen je najverovatnije 16. novembra (po starom kalendaru 3.novembra) 1762. godine (po nekim podacima 1752.) u Viševcu, na Đurđic, od oca Petra i majke Marice. Kažemo najverovatnije, jer se za godinu rođenja pominju period od 1749. do 1770. godine.

dr Hristivoje Pejcic,
profesor, Pristina
ETIMOLOSKI TRAGOVI STARE SRPSKE RELIGIJE I MITOLOGIJE, OSOBITO NA SREDISTU SERBIJSKOG POLUOSTRVA
Nase poluostrvo su neki zapadni pisci nazvali po reljefu, a ne po starosedeocima, Serbima, sto je neprikladno i neodrzivo. Tacno je da su se starosedeoci Serbijskog poluostrva u odredjenom periodu nazivali Iliri, Kelti i Tracani. Samo se manje ali poslednjih godina i sve vise zna da su to, u stvari, serbijska plemena. Pleme pod nazivom Iliri je zivelo izmedju Drima i Neretve. Ime su dobili po njihovom vladaru - Iliji. Grci su, medjutim, kao slabi poznavaoci geografije, mnogo siri prostor nazvali Ilirijom. Da bi Srbe lakse odbijali od Sinjeg (Jadranskog) mora, Germani su proglasili Albance potomcima Ilira. Medjutim, to koriscenje neistine je krajnje prozirno, s obzirom da je ilirsko vreme trajalo od 235. do 490. godine nove ere, dok su se Albanci sa podrucja danasnjeg Azerbejdzana posredno, preko danasnje Italije, na Serbijsko poluostrvo nastanili s dozvolom kralja Vojislava 1043. godine.
"Kelti" je stara grcka rec i ime za Hete, odnosno Gete. Kod odredjenih Serbijskih plemena Geti su bili vojni i vladajuci drustveni stalez. Srbi su koristili musko ime Getije. Drugim recima, Kelti su serbijska plemena kod kojih je na posebne casti bio odredjeni drustveni sloj za koga oni imaju posebni naziv - geti.
Rec "Tracani" je grcki prelik za serbijske Rasane ili Rascane. Stara Raska je bila na obali Crnog mora, koje se nekada prema serbijskom vladaru Pontu zvalo Pontsko more.
Stari Srbi, Praserbi, odnosno Serbi, koje su zapadnjaci nazvali Slovenima (jer svi slicno slove) su starosedeoci poluostrva na kome mi danas zivimo. Oni su sa ovog prostora, pre Hrista, preduzimali tri pohoda na Indiju i to pod vodjstvom Nina, sina Belovog iz Nize (Nisa), Serba, sina Makeridovog i Aleksandra Karanovica, Velikog. U Luznici, jugoistocno od Suve planine, i danas se neguje poklic - "Zemljo Indijo!" (Dragisa Mitic iz Gornjeg Strizevca).
Jedan deo tog naroda je asimiliran od strane tuzemaca sirom azijskih i evropskih prostora, a drugi deo se kroz razlicito vreme vracao starom kraju. Tim povodom je sredisna planina poluostrva dobila ime Stara planina ili Matora gora. A to vracanje dela naroda svojoj postojbini je germanska istorijska skola proglasila doseljavanjem nasih predaka "preko Karpata", na osnovu nenaucnih spisa Porfirogenita "O upravljanju carstvom", gde je sugerisano rimskim vladarima da se prema starosedelackom stanovnistvu ponasaju bez milosti kao prema dosljacima sa severa. Medjutim, o nasim starim korenima na ovom prostoru svedoce ne samo zaobidjene istorijske cinjenice nego i neki etimoloski tragovi stare srpske religije i mitologije.
MORA, MORENA, MORANA - MORAVA
Morena. Morana ili Mora je boginja bolesti odnosno smrti u predhriscanskoj religiji drevnih Srba, koji su se pretezno Serbima zvali. U osnovi ovih reci je serbijska rec "mor", koja znaci smrt.
Sirom Evrope postoji geografski nazivi koji pocinju sa mor, a dovode se u vezu sa ovim bozanstvom. Nazivi reka koje su nam poznate kao Morava i Moravica su takodje izvedeni iz imena ovog serbijskog bozanstva.
Prastara stanista drevnih Serba su se nalazila u planinskim i podplaninskim predelima na Serbijskom poluostrvu, gde je nadjen arheoloski materijal iz kamenog doba. Drugim recima, pre nego sto se unapredilo zemljoradnicko iskustvo, lov i sakupljanje plodova je bilo izvor opstanka. Prvobitna stanista su bila pored cistih, zdravih voda prihvatljivih od strane covekovog organizma. To su sa izvorista i korita tekucih voda u planinskim i podplaninskim predelima sa umerenom klimom, a ne u priobalju velikih ravnicarskih reka.

Da li Srbi pamte junastva srpskih vojnika u I svetskom ratu i neke cinjenice o tome ( polazne osnove za temu) :
Sarajevski atentat
Bitka na Ceru,
Kolubarska bitka,
prelazak Albanije peske- Albanska golgota- kralj Patar I Oslobodilac sa narodom i vojskom
Solunski front
srpske vojvode iz I Svetskog rata-Misic, Stepa Stepanovic, Bojovic
nepravde saveznika prema srpskom narodu i vojsci....... !

Narod koji zaboravlja svoju istoriju nema ni buducnosti - rekli su stari mudraci.

Da li se nama to desava ?

Svojevremeno smo vise ucili o partizanima nego o nemanjcima, Karadjordju, Milosu Obrenovicu, junastvima Srba u Balkanskim ratovima, I svetski rat. Te lekcije su se prelazile za jedan do dva cas na casovima istrije a o Titu, partizanim svi9g 8 godina OS i 4 godine SS.